:BuddhistSena.org

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

1 Comment

ลักษณะของเสนาสนะป่าหรือเสนาสนะที่อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ ห่างจากหมู่บ้าน
๒๕ เส้นนั้น ประกอบด้วย โคนไม้ ถ้ำ ต้นโพธิ์ และธรรมชาติอื่นๆ ที่มีความสัมพันธ์กัน เช่น
ธารน้ำ ลำคลอง สระน้ำ ภูเขา หากสามารถเลือกเสนาสนะป่าได้เช่นนี้ ย่อมเหมาะสมกับผู้
แสวงหาความก้าวหน้าด้านจิตวิญญาณที่มุ่งปฏิบัติฝึกฝนตนในทางพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง
ดังพระพุทธพจน์ว่า
คาเม วา ยทิวา รญฺเญ นินฺเน วา ยทิ วา ถเล                                                                                       ยตฺถ อรหนฺโต วิหรนฺติ ตํ ภูมิรามเณยฺยกนฺติ
แปลว่า พระอรหันต์ทั้งหลาย อยู่ในที่ใด เป็นบ้านก็ตาม
เป็นป่าก็ตาม ที่ลุ่มก็ตาม ที่ดอนก็ตาม, ที่นั้น
เป็นภูมิสถานน่ารื่นรมย์๓๙
ซึ่งธรรมชาติของมนุษย์คือจิต เป็นที่ควบคุมพฤติกรรมทั้งหมด เมื่อทราบเช่นนี้ย่อมไม่
ควรมองข้ามตัวเอง หรือไม่คิดว่าตนเองฝึกฝนไม่ได้ (more…)

Comments Off

เสนาสนะบ้าน หมายถึง เสนาสนะที่ตั้งอยู่ในบ้านเมืองซึ่งถูกต้องตามกฎหมาย ถือ
เป็นนิติบุคคลมีอำนาจสิทธิ์ขาดเหมือนสถานที่ราชการแห่งหนึ่ง ลักษณะเสนาสนะทั้งปวงที่
จัดสร้างขึ้นก็มีความเป็นระเบียบวินัย มีการแบ่งพื้นที่ในการใช้สอยประโยชน์อย่างลงตัว ชัดเจน
ไม่ผิดกับพระวินัยบัญญัติ ในที่นี้จะกล่าวถึงลักษณะเสนาสนะดังกล่าวอยู่ ๔ เขตพื้นที่ใหญ่ๆ เพื่อ
เป็นข้อศึกษาให้เห็นหลักการและแนวทางการจัดสร้าง ดังนี้
๑) เขตพุทธาวาส หมายถึง สถานที่สร้างประดิษฐานพระพุทธรูปหรือพระประธาน
ในอุโบสถ ซึ่งเป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า รวมไปถึงวิหารที่นิยมสร้างคู่กันกับอุโบสถ
๒) เขตธรรมาวาส หมายถึง สถานที่สร้างประดิษฐานเก็บรักษาคัมภีร์ ใบลาน
พระไตรปิฎก หนังสือธรรม เทป และหลักฐานอื่นๆ ที่สำคัญทางพระพุทธศาสนา
๓) เขตสังฆาวาส หมายถึง สถานที่สร้างเป็นที่อยู่อาศัยสำหรับพระภิกษุสามเณร
ภายในวัด มีการจัดระเบียบ สะอาด ร่มรื่น และมีเพียงพอแก่จำนวนภิกษุสามเณร (more…)

Comments Off

มีการพัฒนาเจริญเติบโตมากขึ้นทุกวัน
ไม่ว่าการศึกษาที่มีผู้สำเร็จการศึกษามากขึ้น การเชื่อมโยงกันระหว่างชาวบ้านกับพระสงฆ์หรือ
องค์กรทางศาสนาล้วน มีส่วนสำคัญในการพัฒนาสังคม ประเทศชาติให้เป็นไปในทิศทางเพื่อ
พัฒนามนุษย์ให้มีศีลธรรมหรือไม่ คำตอบที่สามารถตอบโจทย์คือคุณภาพคุณธรรมของประชากร
นั่นเองว่ามีความเจริญขึ้นหรือเสื่อมลง, มีความสุขง่ายขึ้นหรือความทุกข์ง่ายขึ้น เมื่ออยู่อาศัยใน
เสนาสนะทั้งหลายดังกล่าวมา แม้หากจะมองดูว่ายิ่งสังคมโลกมีการพัฒนาเศรษฐกิจเชิง
อุตสาหกรรม การเมือง การบริโภค ตามแบบอย่างทางวัฒนธรรมต่างแดนนับวันจะมากขึ้น
เพียงใด การเสียสละแบ่งปันสิ่งของและน้ำใจของมนุษย์ในสังคมนั้นๆ ยิ่งหาได้ยากมากขึ้นเพียง
นั้น แต่สิ่งที่ควรใส่ใจพฤติกรรมของมนุษย์คือ คุณธรรมและจริยธรรมในสังคมนั้น จำเป็นต้อง
ช่วยกันพัฒนาให้มีมากขึ้นตามไปด้วย เพื่อกำกับสังคมมิให้หลงใหลไปสุดโต่งเกินไป จน
มองข้ามคุณธรรมและจริยธรรมของมนุษย์ไป (more…)

Comments Off